میدونی قشنگ ترین لحظه کی ؟

لحظه ای که تو آغوش کسی باشی که با تموم وجود میپرستیش و گرمای وجودش و بوی عطر پیرهنش مستت کنه ...

لحظه ای که گرمای لباش رو لبات حس کنی ...

لحظه ای که بهت بگه دوست دارم و دلت بریزه پایین و خرابش بشی ...

ولی با این همه قشنگ ترین لحظه بعد از سال ها برای من اینه که یه لحظه هم که شده ببینمت و دستات رو بگیرم تو دستم و بهت بگم دوست دارم ...

دوست دارم عزیزم ...

تمام نا تمام من باتو تمام می شود
ببین که قلب کوچکم با تو چه حال می شود
تمام نا تمام من باتو تمام می شود
ببین که لحظه های من بی تو سراب می شود
تمام نا تمام من باتو تمام می شود
تمام بغض و کینه ام با تو چه پاک می شود.
تمام نا تمام من باتو تمام می شود
تمام زخم های من با تو شفامی شود
تمام نا تمام من باتو تمام می شود
ببین حضور عشق در دلم با تو کمال می شود
تمام نا تمام من باتو تمام می شود
تمام شور و عشق من بی تو تمام می شود
تمام نا تمام من باتو تمام می شود
ببین که لحظه لحظه ام با تو شراب می شود
شراب عشق تو و من سکر مدام می شود
تمام نا تمام من با تو تمام می شود ......

تو ی اون باغ ســــپيد دل تو     يه پرنده داره پـــــــرواز ميکنه

         توی اون چشم نجيب و ناز تو      

 یه ستاره داره بيــــــــدادميکنه

 ميگه اون قلب پـــــراز وفای تو     ميگه اون اشکهای چاره سازتو

همه دارندمنـــــــو فرياد ميزنند    به خـــدا فـــدای عشق پاک تو

نابینا به ماه گفت:دوستت دارم.ماه گفت:تو که منو نمیبینی چطوری دوستم داری؟نابینا گفت:

لبخند لطیف ترین و ساکت ترین سخن است برای اینکه بگی دوست دارم...

        لبخند بها نه ایست برای زندگی

               و لحظه های سرشار از زندگی 

ديشب دلم گرفته بود.دلم هواي كاغذو قلم ونوشته هايم را كرد

من با كوچيك ترين فراغتي دل به صبوري هاي كاغذ مي سپارم!

من با تمام وجودم از تومينويسم وبه خاطر تو مينويسم

به خاطر صدايت،لبخندهايت ،مهربانيت

من مينويسم در دل يك كاغذ سپيد

از تو از صداي دوست داشتن ات. اما از تو نوشتن سخت است ولي  صداي  مهربانت را به يا د ميآورم وآن وقت مينويسم

مهربانم،با توكه هستم، بهانه اي براي نوشتن نمي خواهم،با تو كه هستم

گويي به عرش ميرسم

زيباترينم ازتو ميگويم،من با صداي تو انس گرفتم با يادت زندگي مكنم

تو مرا می فهمی

من تو را می خواهم

وهمین ساده ترین قصه یک انسان است

تو مرا می خوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی

تا ابد در دل من می مانی

هیچ لحظه ای به اندازه لحظه های با تو بودن شیرین نیست

بهتر از تو هرگز نديده ام و نخواهم ديد تا ابديت

تو را همچون گوهري در صدف يافتم و تا ابديت از تو محافظت خواهم كرد

تو را همچون زيبائي آسمان يافتم و هميشه در تو پرواز خواهم كرد

تو را همچون دريا يافتم و هميشه در تو خواهم بود

زيرا تنها معبـــود و عشقم تــــــو هستي

هميشه زنده باش كه از زنده بودن تو، من نيز زنده خواهم بود

هميشه شاد باش كه از شاديت دل من نيز شاد خواهد بود 

هميشه با محبت باش چون محبتت نيازم خواهد بود. 

 اي تنهاترين مونس من ،  مهربانترینم

 همیـشـــــه دوستـــت خواهـــم داشـــــت .

من نو رو با همه احساس با همه ی اشکهای دلتنگیم

در میان صفحه های زندگی

یک شبی من وتو با هم

راز گل مریم را معنا می کنیم

تا در میان تمام رنگها

رنگ زندگی وعشق روپيدا کنیم

در سفری که کوله بار آن

فقط یه سبد پر از محبت است

من به دنبا ل یه آشیانه کوچک

خالی از حسد می گردم

پس...!

با من باش

ای همیشه بهار من

آن زمانی که نگاه ها با هم بیگانه اند

بغلم کن عشق خوبم بذار حس کنم تنتو

دست بكش رو گونه ی من ، منو خواب كن تا سپيده

           همیشه ودر همه جا

 با تو نفس کشیده ام .با چشمان تو دیده ام

               مرا از تو گریزی نیست 

 چنان که جسم از روح !

و زمین را از آسمان

         و درخت را از آفتاب

                       تو دلیل حیات من بوده وهستی

                                   وچنان با این دلیل زیسته ام که باور کرده ام 

                                          که علت بودن من .تو هستی 

 پاسخ من به آغاز وپایان زندگی این است

ای عزیزم ((همیشه با تو))

عزیزم برای تو مینویسم تو ............  

من در چشمان سیاهت غرق می شوم

تو وسعت دریا ها را به من می سپاری

من اقیانوس را در های های گریه هایم پنهان می کنم

تو شبهایم را اینچنین می سازی و من شبهایت را آنچنان ...

رویاهایت را از من مگیر

من در این سرزمین خاکی بی ذوق فقط ترا می شناسم ...

مرا بشناس !

من تمام زندگیم این است که ترا تکرار کنم ...

ای وسعت دریا ها را به من سپرده چشمهایت را از من مگیر

من با چشمان زیبایت نفس می کشم

و ریه هایم را با عطر نمناک چشمانت پر و خالی می کنم!

امشب در اوج خواستن هستم

در اوج عاشق بودن ...

امشب بهترین نغمه را برایت می سرایم ...

ای مرا به وسعت دریا ها سپرده

مرا غرق کن ...

من لایق توام! 

من که میدانم

شبی عمرم

به پایان می رسد

لحظه ی خاموشی من

سهل آسمان می رسد

پس چرا عاشق نباشم

دوستت دارم عزیزم

                                                                         مهربان من

                                                        می شود آفتاب باشی و

                                                                             من 

                                                    گل آفتابگردان نباشم

                                                      و آسمان باشی و

                                                                    من

                                                              پرنده

                                                یا ابر باشی و

                                                          من

                                                   باران؟

                                              باور کن

        وقتی لبخندهای تو را تمرین می کنم

                 کوهها از دلم بالا می روند

                      و در یاها در نگاهم

                           آرام می شوتد

انگار حضور دارم در میهمانی گیسوان خیال

رها شده ام همچو باد در پریشانی پنجره افکار

تاریک و مه آلود است هوای قفس

و بند بند زندان چون نرمی آفتاب پر نور

دلم برای بی کسی های خودم تنگ شده

روزی فانوس دعا در دستان نحیف من جا داشت

و یاد تو تنها بهانه برای گریه ی بی بهانه ی من بود

آه...............

چقدر گریه های نمناکی

براي تو مي نويسم که بودنت بهار و نبودنت خزاني سرد است

تويي که تصور حضورت سينه بي رنگ کاغذم را نقش سرخ عشق مي زند

در کوير قلبم از تو براي تو مي نويسم

اي کاش در طلوع چشمان تو زندگي مي کردم

تا مثل باران هر صبح برايت شعري مي سرودم

آن گاه زمان را در گوشه اي جا مي گذاشتم و به شوق تو اشک مي شدم

و بر صورت مه آلودت مي لغزيدم

اي کاش باد بودم و همه عصر را در عبور مي گذراندم

تا شايد جاده اي دور هنوز بوي خوب پيراهنت

را وقتي از آن مي گذشتي در خود داشته باشد

که مرهمي شود براي دلتنگي هايم

چیزی از دوریت نگذشته است ولی دلم چنان برای

تو و مهربانیت تنگ شده که می خواهم بهنه ای بیابم

و از این کویر بی وفایی بگریزم و به آن سویی که تو

آنجایی پا بگذارم.

آغوشت را به رویم باز کن تا در بیابان بی وفایی اسیر

دست تنهایی نشوم.

من تشنه ام و هیچ چیز مگر عشق تو سیرابم نمی کند

مهر تو چه آرام بر دیوارهای نامرئی قلبم نشسته است

نگاهت چه آبی است انگار آسمان خودش و رنگش را

به تو بخشیده است.

دلت چه پاک است پس بگذار با تمام وجودم و با همه ی

دردها و غم هایم و با همه ی عشقم فریاد برآورم که

         "دوستت دارم"

ديشب تو فكرت بودم كه يه قطره اشك از چشمام جاري شد ........ از اشك پرسيدم چرا

اومدي؟؟ گفت آخه تو چشمات كسي هست كه ديگه اونجا جاي من نيست

بگذار آن باشم که در روياهاي تو سهيم است...
 
بگذار آن باشم که با هرنگاه تو اوج مي گيرد...

بگذار آن باشم که جاودانه هاي دلت رابرايش مي گويي...

بگذار آن باشم که تازيانه هاي دلت رابرايش مي فرستي...

بگذار آن باشم که تاابد درکنارتو خواهد بود...

بگذار آن باشم که براي تو مي ميرد...

بگذار باشم ...

همه آرزويم اين است

نتراود اشک از چشمانت

مگر از شوق زياد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه هر روز تو عاشق باشي

عاشق آنکه تو را مي خواهد

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد  

و تو را دوست بدارد به همان اندازه ......

دوستت دارم عزیز من 

گفتند ستاره را نمي توان چيد

                   و آنان که باور کردند

                                     براي چيدن ستاره

                                                  حتي دستي دراز نکردند

  اما باور کن

              که من به سوي زيباترين و دورترين ستاره

                                                         دست دراز کردم

  و هر چند دستانم تهي ماند

                                           اما چشمانم لبريز ستاره شد